నీ నయనాలను చూసే ఆ బ్రహ్మ కలువను సృష్టించాడా!
నీ అధరాలను చూసే సంధ్యాకాల పశ్చిమం ఎరుపును పులుముకుందా!
నీ చిరుదరహాసం చూసే ముద్దబంతి సిగ్గుపడటం నేర్చుకుందా!
నీ చెక్కిలి చూసే చామంతి పువ్వు అవతరించిందా!
నీ గాత్రం వినే కోయిల ఆలపించటం మొదలెట్టిందా!
నీ సొగసును చూసే హిమగిరి సోయగాన్ని అలవర్చుకుందా!
నీ నడుము ఒంపులను చూసే నయాగారం అన్ని హొయలు పోతోందా!
నీ శిరోజాలను చూసే నిశీధి కాటుక పెట్టుకుందా!
నీ మువ్వల సవ్వడి వినే సెలయేరు గలగల పారుతోందా!
నీ ముఖకవళికలు చూసే ఇంద్రధనసు రంగులను సంతరించుకుందా!
నీ హూందాతనం చూసే కడలి గాంభీర్యాన్ని ధరించిందా!
నీ మేని పరిమళమే చిరుగాలికి జీవం తెచ్చిపెట్టిందా!
నీ హృదయగానాల నుండే ప్రేమ అనే పదం పుట్టిందా!
ఏమో అవునేమో లేకుంటే ప్రకృతిలో ఇన్ని అందాలు ఉండేవి కాదేమో....!!
---- సతీష్ జి కుమార్
చాలా బాగుంది.
ReplyDeleteఆఖరు వాక్యం కవితను గొప్ప స్థాయికి తీసుకెళ్లింది.
post bagundi raa...
ReplyDeletechala bagundi ..
ReplyDelete